Gemeente Gemeente Zonhoven

Mariette is mantelzorger voor echtgenoot Gilbert: "Een inspanning vol betekenisvolle momenten"

Gepubliceerd op di 18 jun 2024
In Vlaanderen zorgen vier op tien inwoners minstens maandelijks voor iemand met een langdurige ziekte of beperking. Daartoe behoort ook Mariette (75), die met haar dochter Goele (47) voor haar echtgenoot Gilbert (76) zorgt. “Dat zullen we altijd blijven doen, in goede én in kwade dagen.”

Sinds 2022 woont Gilbert in woonzorgcentrum Het Dorpvelt, nadat hij in 2018 de diagnose van Alzheimer kreeg. “Maar de tekenen waren er al eerder”, vertelt dochter Goele. “Mijn vader was psychiatrisch verpleegkundige en werkte met passie op Ter Heide. Uiteindelijk begreep hij niet altijd wat er gaande was op het werk. Papa ging op vervroegd pensioen, maar natuurlijk hadden we alles veel beter begrepen als we toen al hadden geweten wat we pas later te horen kregen. Sinds die vaststelling zijn mijn mama en ik mantelzorgers van papa.”

(Lees verder onder de foto.)

Een sfeerbeeld van een bewoner van WZC Het Dorpvelt.

Meer ondersteuning

Maar hoe neem je de mantelzorg van een familielid op je en welke impact heeft dat op een familie? Daarrond draaide de recente infoavond voor mantelzorgers van Samana, Gezonde Buurten en Gemeente Zonhoven naar aanleiding van De dag van de Mantelzorg. Dit najaar organiseert de dienst welzijn ook praatcafés voor mantelzorgers van personen met dementie in Zonhoven.

"Gilbert heeft nog even thuis gewoond, maar er was al snel meer ondersteuning nodig”, vertelt Mariette. Als echtgenote van Gilbert gaat zij elke dag op bezoek in het woonzorgcentrum. “Eén keer is Gilbert weggelopen en verdwaald geraakt. Dat was een angstaanjagend moment. In Het Dorpvelt zijn we zeker dat hij in goede handen is. Elke namiddag doen we een activiteit, zoals bloemen planten, knutselen of samen iets schoonmaken.”

(Lees verder onder de foto.)

Een sfeerbeeld van een bewoonster in het café van WZC Het Dorpvelt.

Bezig blijven

“Toch is hier wonen niet altijd makkelijk voor papa”, vertelt Goele. “Hij denkt dat hij niet in Het Dorpvelt woont, maar hier als verpleegkundige werkt. De zorgverleners weten hier goed op in te spelen. Elke keer betrekken ze hem en bedanken ze hem voor de hulp. Dat geeft mijn vader een voldaan gevoel.”

Zelf is Goele psychiatrisch verpleegkundige. “Ik ben in de voetsporen van mijn vader getreden”, glimlacht ze. “Maar nu ik ook mantelzorger ben, zorgt dat voor extra dimensie. ‘Zorg ook goed voor jezelf’, zeg ik tegen andere mantelzorgers. Maar ik zeg ook: ‘voel vooral zelf aan wat je nodig hebt’. Voor mama en ik betekent dat af en toe een koffietje onder ons twee. Dan voelen we ons soms schuldig, maar ook die momenten zijn belangrijk. Als wij niet voor onszelf zorgen, dan kunnen we er niet voor papa zijn.”

(Lees verder onder de foto.)

Opnameverantwoordelijke Debora (links) en campusverantwoordelijke Naïma (rechts) van WZC Het Dorpvelt ondersteunen mantelzorgers.

Onmisbare schakels

“Die ondersteuning van mantelzorgers zoals Mariette en Goele is cruciaal voor ons woonzorgcentrum”, zeggen campusverantwoordelijke Naïma Douirani en opnameverantwoordelijke Debora Caltabellotta van Het Dorpvelt. “Zij zijn onmisbare schakels die de professionele zorg en het persoonlijk welzijn van de bewoner met elkaar verbinden. Daarnaast voegen zij warmte toe aan het leven van de bewoners hier in Het Dorpvelt.”

“Maar wees zeker: mantelzorg is een inspanning”, zegt Mariette. “De buitenstaander die dit niet meemaakt, kan zich dit moeilijk voorstellen. Ieder dementieproces is ook anders. Maar in goede én kwade dagen blijven we samen met onze kinderen Jeroen, Joke en Goele voor Gilbert zorgen. ‘Ik ben blij dat jij bij mij bent’, zegt mijn man dan plots. Die momenten betekenen zoveel voor mij.”

(Lees verder onder de foto.)

Debora in het café van WZC Het Dorpvelt.

Ben je zelf mantelzorger en wil je meer informatie over de mantelzorgpremie? Dan kan je op onderstaande pagina terecht.

GEMEENTELIJKE MANTELZORGPREMIE